عاقل آنست که منکر نشود مجنون را

مردم چشم من از لعل و گهر قارونست

پیش لولوی سرشکم ز حیا آب شود

در ناسفته که در جوف صدف مکنونست

کانکه نظاره لیلی نکند مجنونست

خون شد از رشک خطت نافه آهوی ختا

گر چه در اصل طبیعت چو ببینی خونست