رحمتی کن که ز شور شکرت خواجو را

مستی ما همه زان چشم خوش می گونست

تا جدا مانده ام از روی تو هرگز گفتی

کان جگر خسته دل سوخته حالش چونست

سینه آتشکده و دیده ز غم جیحونست