لیکن لب لعلت نمکی بس شکرینست

آن لعل گهر پوش مگر چشمه نوشست

یا درج عقیقست که بر در ثمینست

هر چند نمک چون شکرت شور جهانیست

این نکهت مشکین نفس باد بهارست

یا چین سر زلف تو یا نافه چینست

بالای بلندت که ازو کارتو بالاست