پیوسته حرز بازوی جانم دعای اوست

گر می برد ببندگی و می کشد ببند

آنست رای اهل مودت که رای اوست

هر چند دورم از رخ او همچو چشم بد

هیچم بدست نیست که در پایش افکنم

الا سری که پیشکش خاک پای اوست

گر مدعای کشته شاهد شهادتست