چون صبا حال پریشانی زلفت شرح داد

کانکه او را آبروئی هست پیشش خاک کوست

چشمه جانبخش خضرست آن که آبش جانفرانست

روضه بستان خلدست این که بادش مشکبوست

هیچ می دانی کز آنساعت دلم در بند اوست

با تو خواجو را برون از عشق چیزی دیگرست

ورنه در هر گوشه ماهی سرو قد لاله روست