بنده را بیدل چرا گوئی چو می دانی که هست

هندوی آتش پرست کافر زلفت مقیم

خون خلقی می خورد از نا مسلمانی که هست

در دلت مهر از چه رو جویم چو می دانم که چیست

ناشنیده از کمال حسن لیلی شمه ئی

عیب مجنون می کند دانا ز نادانی که هست

چشم خواجو چون شود دور از رخت گوهرفشان