فغان ز مردم چشمت که خون جانم ریخت

ترا که طره مشکین و خط زنگاریست

چه غم ز چهره زرد و سرشک گلناریست

چه مردمیست که در عین مردم آزاریست

از آن دو چشم توانای ناتوان عجبست

که خون خسته دلانش غذای بیماریست