که خون خسته دلانش غذای بیماریست

فغان ز مردم چشمت که خون جانم ریخت

چه مردمیست که در عین مردم آزاریست

از آن دو چشم توانای ناتوان عجبست

بیا که در غم هجر تو کار دیده من

ز شوق لعل روان برقدت گهرباریست

ندانم این نفس روح بخش جان پرور