مده بدست سر زلف دوست خواجو دل

مرا چو زر نبود چاره ناله و زاریست

به حضرتی که شهانرا مجال گفتن نیست

چه جای زاری سرگشتگان بازاریست

که کار سنبل هندوی او سیه کاریست

چنین که طره او را شکسته می بینی

بزیر هر سرمویش هزار طراریست