دمبدم محترز از سیل سرشکم می باش

حاصل از عمر گرانمایه ما خود نفسیست

تو نه آنی که شوی یک نفس از چشمم دور

کانکه او هر نفسی بر سر آبیست خسیست

زانکه هر قطره ئی از چشمه چشمم ارسیست

چون گرفتار توام دام دگر حاجت نیست

چه روی در پی مرغی که اسیر قفسیست