که ترا قصه درازست و مرا پروا نیست

امشب از دست مده وقت و ز فردا بگذر

که شب تیره سودازده را فردا نیست

چند گوئی که ز گیسوی بتان دست بدار

مدتی شد که ز دل نام و نشان نشنیدم

زانکه عمریست کزو نام و نشان پیدا نیست

زشت خوئی نپسندند ز ارباب جمال