ملک دل را تا بکی بینم چنین ویران ولیک

وانکه او نزدیک باشد گر بسوزد دور نیست

من به مهر دل به پایان می رسانم روز را

زانکه بی آتش درون تیره ام را نور نیست

تا نمی گردد خراب آن مملکت معمور نیست

بزم بی شاهد نمی خواهم که پیش اهل دل

دوزخی باشد هر آن جنت که در وی حور نیست