تا نمی گردد خراب آن مملکت معمور نیست

من به مهر دل به پایان می رسانم روز را

زانکه بی آتش درون تیره ام را نور نیست

ملک دل را تا بکی بینم چنین ویران ولیک

بزم بی شاهد نمی خواهم که پیش اهل دل

دوزخی باشد هر آن جنت که در وی حور نیست

رهروان عشق را جز دل نمی شاید دلیل