بسوی ما اگر او را هوا بود غم نیست

بغربتم چو کسی آشنا نمی باشد

بشهر خویشم اگر آشنا بود غم نیست

چنین که مرغ دلم در غمش هوا بگرفت

چو اقتضای قضا محنتست و غم خواجو

اگر بحکم قضایت رضا بود غم نیست