تا تودر چشمی مرا از گریه خالی نیست چشم

ذره را از طلعت خورشید رخشان چاره نیست

صبحدم چون گل بشکر خنده بگشاید دهن

از خروش و ناله مرغ سحرخوان چاره نیست

ماه چون در برج آبی شد ز باران چاره نیست

رشته دندانت از چشمم نمی گردد جدا

لولو شهوار را از بحر عمان چاره نیست