ماه چون در برج آبی شد ز باران چاره نیست

صبحدم چون گل بشکر خنده بگشاید دهن

از خروش و ناله مرغ سحرخوان چاره نیست

تا تودر چشمی مرا از گریه خالی نیست چشم

رشته دندانت از چشمم نمی گردد جدا

لولو شهوار را از بحر عمان چاره نیست

از دل تنگم کجا بیرون توانی رفت از آنک