عادتش جز زبان درازی نیست

توسن طبع را عنان درکش

که روانی به تیز تازی نیست

شمع را زان زبان برند که او

باده صاف کو که صوفی را

جامه بی جام می نمازی نیست

دل دستانسرای مستانرا