خواجو از عشق تو تا منصب لالائی یافت

که بجز سایه لطف تو مرا جائی نیست

نه که چون لعل شکر بار تو نبود شکری

که به هنگام سخن چون تو شکر خائی نیست

همچو الفاظ خوشش لولو لالائی نیست