از ره چشمم برون جست و ره دریا گرفت

ابر را بنگر که لاف در فشانی می زند

بسکه از چشمم بدامن لولوی لالا گرفت

در دلم خون جگر جایش بغایت تنگ بود

ایکه پیش قامتت آید صنوبر در نماز

راستی را کار بالایت قوی بالا گرفت

چون سواد زلف شبرنگ تو آوردم بیاد