بود لطایف خواجو بهار دلکش شوق

که شمع شادیم از تند باد غم بنشست

در آن مصاف که چشم تو تیغ کینه کشید

بسا که زلف تو چشم دلاوران بشکست

از آن چو شاخ گلش می برند دست بدست