صید آن مرغ شوم کو گذرد بر بامت

خنک آن باد که باشد گذرش بر کویت

روشن آن دیده که افتد نظرش بر رویت

خاک آن باد شوم کو به من آرد بویت

زلف هندوی تو باید که پریشان نشود

زانکه پیوسته بود همره و هم زانویت