بچشم من که برد آب دجله بغداد

به نیم شب که مرا همزبان شود خامه

بصبحدم که مرا همنفس بود فریاد

به اشک من که زند دم ز مجمع البحرین

که آن چه در غم هجر تو می کشد خواجو

گمان مبر که بصد سال شرح شاید داد