بجام باده چه حاجت که پیر گوشه نشین

ز شرم چشمه نوش تو آب می گردد

چو برتو می فکنم دیده اشگ گلگونم

ز عکس گلشن رویت گلاب می گردد

بیاد چشم تو مست و خراب می گردد

عجب نباشد اگر شد سیاه و سودائی

چنین که زلف تو بر آفتاب می گردد