چو یار آشنا از ما چنان بیگانه می گردد

صبا در جیب گوئی نافه مشک ختا دارد

بطرف بوستان هرکس بیاد چشم می گونش

مدام ار می نمی نوشد قدح بر کف چرا دارد

شود جانان خویش آنکس که جانی آشنا دارد

از آن دلبستگی دارد دل ما با سر زلفش

که هرتاری ز گیسویش رگی با جان ما دارد