شود جانان خویش آنکس که جانی آشنا دارد

بطرف بوستان هرکس بیاد چشم می گونش

مدام ار می نمی نوشد قدح بر کف چرا دارد

چو یار آشنا از ما چنان بیگانه می گردد

از آن دلبستگی دارد دل ما با سر زلفش

که هرتاری ز گیسویش رگی با جان ما دارد

من از عالم بجز کویش ندارم منزلی دیگر