نتواند که نهد بر سر کوی تو قدم

لیک پیش لب شیرین ز شکردر گذرد

دیده دریا دلی از خون دلم می بیند

کو تواند که روان از سر زر در گذرد

مگر آنکس که نخست از سر سر در گذرد

باد را بر سر زلف تو اگر باشد دست

بهوایت ز سر سنبل تر در گذرد