بران نامور مرد بازارگان

برفتند هر دو به نزدیک اوی

ز خون برنهاده به رخ بر دو جوی

به خواهش گرفتند بیچارگان

بدو گفت خواهر که ای ساروان

نخست از کجا راندی کاروان

که روز و شبان بر تو فرخنده باد