دل مرا ز گلستان جان خبر می کرد

سپیده دم که صبا بر چمن گذر می کرد

چو غنچه از لب آن سیمبر سخن می گفت

دهان غنچه پر از خرده های زر می کرد

اگر ز نرگس مستش چمن نشان می داد