دهان غنچه پر از خرده های زر می کرد

سپیده دم که صبا بر چمن گذر می کرد

دل مرا ز گلستان جان خبر می کرد

چو غنچه از لب آن سیمبر سخن می گفت

اگر ز نرگس مستش چمن نشان می داد

دلم بدیده حسرت درو نظر می کرد

تذرو جان من از آشیان برون می شد