دبیر از آن لب شیرین حکایتی می راند

حدیث روی تو ناهید با قمر می کرد

ز شوق لعل تو هر لحظه مردم چشمم

لب پیاله بخوناب دیده تر می کرد

دهان تنگ قلم را پر از شکر می کرد

روان خسته خواجو ز شهر بند وجود

بعزم ملک عدم دمبدم سفر می کرد