روان خسته خواجو ز شهر بند وجود

لب پیاله بخوناب دیده تر می کرد

دبیر از آن لب شیرین حکایتی می راند

دهان تنگ قلم را پر از شکر می کرد

بعزم ملک عدم دمبدم سفر می کرد