خون شد دلم از دست سر زلفت و کس نیست

دود دل من راه شباهنگ بگیرد

چون پرتو خورشید رخت بر قمر افتد

از عکس رخت لاله و گل رنگ بگیرد

کانصافم از آن هندوی شبرنگ بگیرد

در پسته تنگ تو سخن را نبود جای

الا که درو هر سخنی تنگ بگیرد