در پسته تنگ تو سخن را نبود جای

از عکس رخت لاله و گل رنگ بگیرد

خون شد دلم از دست سر زلفت و کس نیست

کانصافم از آن هندوی شبرنگ بگیرد

الا که درو هر سخنی تنگ بگیرد

خواجو ستم و جور و جفا در دل خوبان

ماننده نقشیست که در سنگ بگیرد