خواجو ستم و جور و جفا در دل خوبان

کانصافم از آن هندوی شبرنگ بگیرد

در پسته تنگ تو سخن را نبود جای

الا که درو هر سخنی تنگ بگیرد

ماننده نقشیست که در سنگ بگیرد