ساقی آن آب روان کو که روان می ارزد

شاید ار ملک جهان در طلبش در بازی

که دمی صحبت او ملک جهان می ارزد

برلب آب روان تشنه چرا باید بود

با جمالت بتماشای چمن حاجت نیست

که گل روی تو صد لاله ستان می ارزد

سر کوی تو که از روضه رضوان بابیست