گفتم از محمل آن جان جهان برگردم

تو مپندار که آن دلبرم از دل می شد

هیچ منزل نشود قافله از آب جدا

زانکه پیش از همه سیلاب بمنزل می شد

پایم از خون دل سوخته در گل می شد

راستی هر که در آن سرو خرامان می دید

همچو من فتنه بر آن شکل و شمائل می شد