پایم از خون دل سوخته در گل می شد

هیچ منزل نشود قافله از آب جدا

زانکه پیش از همه سیلاب بمنزل می شد

گفتم از محمل آن جان جهان برگردم

راستی هر که در آن سرو خرامان می دید

همچو من فتنه بر آن شکل و شمائل می شد

ساربان خیمه برون می زد و اینم عجبست