تشنه می میرم چو خواجو برلب دریا و لیک

خون دل چندانکه می بینم فزونتر می چکد

خامه چون احوال دردم بر زبان می آورد

اشک خونینش روان بر روی دفتر می چکد

برلب خشکم سرشک از دیده تر می چکد