خامه چون احوال دردم بر زبان می آورد

راه می گیرم برآب چشم و دیگر می چکد

آستین بردیده می بندم ولی در دامنم

خون دل چندانکه می بینم فزونتر می چکد

اشک خونینش روان بر روی دفتر می چکد

تشنه می میرم چو خواجو برلب دریا و لیک

برلب خشکم سرشک از دیده تر می چکد