آستین بردیده می بندم ولی در دامنم

ز آتش دل خون لعل از چشم ساغر می چکد

عاقبت سیلابم از سر بگذرد چون دمبدم

راه می گیرم برآب چشم و دیگر می چکد

خون دل چندانکه می بینم فزونتر می چکد

خامه چون احوال دردم بر زبان می آورد

اشک خونینش روان بر روی دفتر می چکد