ز آتش دل خون لعل از چشم ساغر می چکد

چون عقیق گوهر افشان تو می آرم بیاد

در دمم سیم مذاب از دیده بر زر می چکد

بسکه می ریزد ز چشمم اشک میگون شمع وار

عاقبت سیلابم از سر بگذرد چون دمبدم

راه می گیرم برآب چشم و دیگر می چکد

آستین بردیده می بندم ولی در دامنم