راه می گیرم برآب چشم و دیگر می چکد

بسکه می ریزد ز چشمم اشک میگون شمع وار

ز آتش دل خون لعل از چشم ساغر می چکد

عاقبت سیلابم از سر بگذرد چون دمبدم

آستین بردیده می بندم ولی در دامنم

خون دل چندانکه می بینم فزونتر می چکد

خامه چون احوال دردم بر زبان می آورد