بلبل مست نگر باز که چون باد بهار

در رخ خویش نظر کرد و ز زر باز آمد

گر چه طوطی ز شکر نیک بتنگ آمده بود

دگر از آرزوی تنگ شکر باز آمد

بهوای سمن و سنبل تر باز آمد

شمع کومجلس اصحاب منور می داشت

با دلی تافته و سوز جگر باز آمد