گر ز شور لب شیرین ز شکر باز آمد

ای گل از پرده برون آی که مرغ سحری

همره قافله باد سحر باز آمد

عیب خسرو مکن ای مدعی و تلخ مگوی

آنکه مرغ دلش از حسرت گل پر می زد

همچو بلبل ز چمن رفت و دگر باز آمد

گر به تیغش بزنی باز نیاید ز نظر