ساقی قدحی زان می دوشینه بمن ده

گویند که صبرآتش عشقت بنشاند

زان سرو قد آزاد نشستن که تواند

باشد که مرا یکنفس از خود برهاند

موری اگر از ضعف بگیرد سردستم

تا دم بزنم گرد جهانم بدواند