ورنه مجموع کجا حال پریشان داند

مه چه باشد که بروی تو برابر کنمش

یا ز رخسار تو گویم که بجائی ماند

حال من زلف تو تقریر کند موی بموی

من دیوانه چو دل بر سر زلفت بستم

از چه رو زلف توام سلسله می جنباند

مرض عشق مرا عرضه مده پیش طبیب