من دیوانه چو دل بر سر زلفت بستم

یا ز رخسار تو گویم که بجائی ماند

حال من زلف تو تقریر کند موی بموی

ورنه مجموع کجا حال پریشان داند

از چه رو زلف توام سلسله می جنباند

مرض عشق مرا عرضه مده پیش طبیب

که به درمان من سوخته دل در ماند