جانم براستان که برآن آستان بماند

گفتم که نکته ئی ز دهانت کنم بیان

از شور پسته ات سخنم در دهان بماند

برخاک درگه تو چو دوشم مقام بود

باد صبا که شد به هوای تو سوی باغ

چندین ببوی زلف تو در بوستان بماند

فرهاد اگر چه با غم عشق از جهان برفت