برخاک درگه تو چو دوشم مقام بود

از چشم من روان شد و چشمم درآن بماند

گفتم که نکته ئی ز دهانت کنم بیان

از شور پسته ات سخنم در دهان بماند

جانم براستان که برآن آستان بماند

باد صبا که شد به هوای تو سوی باغ

چندین ببوی زلف تو در بوستان بماند