از چشم من روان شد و چشمم درآن بماند

ما برکنار و با تو کمر در میان بماند

وان چشم پرخمار چنان ناتوان بماند

از پیش من برفتی و خون دل از پیت

گفتم که نکته ئی ز دهانت کنم بیان

از شور پسته ات سخنم در دهان بماند

برخاک درگه تو چو دوشم مقام بود